عصرسرد زمستان است. آفتاب خسته و بی‌رنگ، خطی به‌سوی غروب می‌کشد. باد دربرابر نگاه من، گیج و آسیمه‌سر چرخ می‌خورد. گویی در دهلیزی ناشناخته راه می‌روم. خیابان را، کوچه را، خانه‌ام را گم کرده‌ام.

جز ادامه اعتراض، راه دیگری وجود ندارد نوزدهم دی با دوستانم قرارگذاشته بودیم دراعتراضات آن روز شرکت کنیم. تصمیم گرفتیم درمحل سکونت خودمان نباشیم و به منطقه دیگری رفتیم. جمعیتی باورنکردنی خیابان را

از چهلمین روز کشتار رژیم فاشیستی جمهوری اسلامی، چند روز گذشته است. با این وجود جامعه هنوز عزا دار است. اگر چه مردم ایران ۴۷ سال عملکرد فاشیسم مذهبی و جنایات هولناک این رژیم و تمام ددمنشیهای آنرا

در تاریخ کشورهای جهان همیشه روزهایی وجود دارند که نشان و مشخصه مهم و بزرگی را در خود دارند و بدون شک کشور ما نیز از این قاعده مستنی نیست. این روزهای مهم خود بیانگر شرایط و اوضاعی هستند که جامعه

از بدو پیدایش نظام سرمایه داری و زایش خیل کارگران مزد بگیر از زهدان استبداد فئودالی ، شرایط مبارزه با ستم طبقاتی هم تغییر کرد . سطح تکامل تولید در کشورهای گوناگون ، وضعیت کشورهای متروپل ویا

اعتراضاتی که از بازار تهران توسط بازاریان در هفتم دی‌ماه شروع‌شده بود در روزهای بعد موجب خیزش مردمان شهرهای دیگر گردید. هر روز در فضای مجازی شاهد تظاهرات و اعتراضات در شهرهای غیر آذربایجانی بودم.

درمانگاه شلوغ بود. همه گرم گفتگو بودند. برای حرف زدن، هم درد داشتند، هم دل پر. مردم عصبانی از اتفاقات اخیر به‌صورت آهسته با بغل‌دستی خود صحبت می‌کردند. هرکس به نحوی از شنیده‌ها و دیده‌های خود

امسال هم برف سرخ بر زمین نشست. فریاد گرسنگان شهرها را لرزاند. خروش تهیدستان، در پس‌کوچه‌ها، خیابان‌ها، در تمام شهرها و حتی قریه‌ها پیچید. حضور گسترده مردم، مرتجعین و سرمایه‌داران جنایتکار را

اعظم نوری این عنوان برای توصیف کنشگران، جریان‌ها یا نیروهایی به کار می‌رود که در عرصهٔ سیاست به بن‌بست رسیده‌اند؛ نه راهبرد مؤثری دارند، نه پایگاه اجتماعی زنده، و نه افق روشنی برای تغییر.

زندگی هنوز ادامه دارد و مبارزهٔ مردم هم اینجا در ایران، دوستان، فامیل، همکاران در ادارات و کارخانجات و همسایگان، پس از کشتار جنایتکارانهٔ جمهوری اسلامی در چند روز بخصوص در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه وقتی به