سرکوب و کشتاری که در جریان اعتراضات تودههای بهپا خاسته در دیماه سال جاری در خیابانها آغاز شد، بهسرعت به مراکز درمانی و اتاق عمل و اورژانس بیمارستانها رسید. فضای امنیتی در بیمارستانها حاکم و پروندهسازی برای کادر درمان آغاز شد. مراکز درمانی ـ اماکنی که پناهگاه بیماران و زخمیهاست ـ از سرکوب و جنایت در امان نماند: از شلیک تیر خلاص به مجروحان، تا بازداشت برخی دیگر از زخمیها، تا ممانعت از انجام وظایف شغلی کادر درمانی و ارائه خدمات پزشکی به مجروحین، تا ضربوشتم و بازداشت پزشکان و کادر درمان.
اخبار منتشره در دومین هفته بهمنماه، حاکی از بازداشت دهها تن از پزشکان و متخصصین در بسیاری از شهرها، از جمله تبریز، اصفهان، قزوین، لار، گرگان، اردبیل، مشهد، نیشابور و تهران است. همچنین شماری از کادر درمان در مراکز درمان و یا خانههایشان بازداشت شده و هیچگونه خبری از آنان در دسترس نیست.
خبرگزاری ایلنا در گفتوگو با یک وکیل دادگستری از بازداشت لااقل ۱۷ پزشک خبر داد.تعدادی از پرستاران نیز بازداشت شده اند. تا کنون اسامی حدود ۲۰ تن از بازداشتیهای کادر درمانی بیمارستانها اعلام شده است.
سازمان جهانی بهداشت در بیانیهای، ضمن محکوم کردن حمله دولتی به مراکز درمانی طی اعتراضات دیماه، از هدف قرار گرفتن این مراکز و پرسنل پزشکی خبر داده است. طبق گزارشاتی که به این سازمان داده شده، حداقل ۵ پزشک حین ارائه خدمات پزشکی به معترضان زخمی، مورد حمله فیزیکی و ضربوشتم نیروهای سرکوبگر قرار گرفتهاند. همچنین به حمله گسترده نیروهای مسلح به «بیمارستان خمینی» ایلام و استفاده از گاز اشکآور، اعمال خشونت فیزیکی بهمنظور جلوگیری از ارائه خدمات پزشکی به مجروحین، و استفاده از گاز اشکآور در بیمارستان سینا در تهران و ضربوشتم ۵۰ امدادگر پزشکی اشاره شده است.
چرا مراکز و کادر درمان مورد سرکوب و قهر نیروهای سرکوب واقع شدند؟ در دیماه که خیابانها غرق در خون و بیمارستانها مملو از زخمی و یا پیکرهای خونین کشتهشدگان بودند، پرسنل و کادر درمانی علاوه بر شیفتهای کاری ۳۰ تا ۴۰ ساعته، با ابعاد جنایات غیرقابل تصوری که رخ داده بود، روبهرو شدند. با قطع اینترنت، که بهمنظور سرپوش گذاشتن بر ابعاد جنایات و با هدف بیخبر نگاه داشتن مردم و افکار عمومی جهان صورت گرفته بود، بیمارستانها به صحنه افشای این کشتار سبعانه و بیسابقه بدل شده بودند. اولین اخبار قتلعام مردم، توسط خبرها و روایات پزشکان و کادر درمان به بیرون درز کرد. صحنههای هولناک در بیمارستانها، اورژانس و سایر مراکز درمانی، حاکی از جنایتی دهشتناک داشت.
در یکی از روایتهایی که از سوی یکی از امدادگران درمان منتشر شده، آمده است :«ساعت ۴ صبح ۲۰ دیماه، تعداد یازده معترضان سراپا خونین به اورژانس منتقل شدند. در این بیمارستان ـ که شاهد عینی بهدلایل امنیتی از نام آن خودداری کرده ـ پذیرش در اورژانس و یا ثبت فوت، منوط به انتقال بیمار و یا پیکر با آمبولانسهای خود بیمارستان است، اما این بار پیکرهای بیجان بیشماری با ماشینهای سپاه به سردخانه بیمارستان منتقل شدند، بدون اینکه برگه فوت برایشان صادر شود.»
گزارش دیگری در روزنامه گاردین چنین نوشته است: «مجروحان و کشتهشدگان غرب تهران را به تعدادی بیمارستان، از جمله اورژانس «بیمارستان خمینی» منتقل کردند. کف اورژانس جای سوزن انداختن نبود. سوپروایزرها فریاد میکشیدند و اعلام میکردند که دیگر جا ندارند و نمیتوانند تعداد بیشتری تحویل بگیرند. پرستاران بهتزده بودند، گریه میکردند و رفتار همدلانه با مجروحان داشتند. بیماران عادی بستریشده در بیمارستان اشک میریختند و توی سرشان میزدند. هم پیکرهای بیجان و هم پیکرهای زخمی را روی کف زمین ریخته بودند.
در خبر دیگری که از سوی پرسنل پزشکی -از شاهدان این جنایات- به بیرون درز کرده، آمده است : « تعدادی از مجروحان را در وانتهایی حمل کردند و چنین بنظر می رسید که آنها یا با قمه و یا در اثر اصابت گلوله زخمی شده بوده باشند. پیکر کشتهشدگان را لای پتوی سرمهایرنگ پیچانده بودند و از وانت در راهروهای بیمارستان خالی میکردند تا به سردخانه منتقل شوند، بدون اینکه مرگشان ثبت شده باشد. از همینرو ابعاد واقعی این جنایت هنوز معلوم نیست و شاید هرگز معلوم نشود.»
در یکی دیگر از گزارشات کادر درمانی، به وضعیت بیمارستانهای مسیح دانشوری، سینا، بهارلو و فیروزگر اشاره شده است. در این بیمارستانها، که طرف قرارداد برای مداوای مجروحین نیروهای مسلح، ارتش و سپاه هستند، کادر درمان، بهویژه پرستاران را با خشونت فیزیکی وادار به ترخیص سایر بیماران بستریشده در این مراکز کردهاند تا تختها برای عوامل و مزدوران جمهوری اسلامی خالی شوند. سرپرستاران بخشهای مختلف، زیر فشارهای غیرقابل تصوری، وادار به ترخیص بیماران بستریشده در بخشهای قلب و آیسییو این بیمارستانها شدند.
پرسنل و کادر درمانی در دیماه و پس از آن، نهتنها وظایف شغلی خود را در سیاهترین روزها و طولانیترین و طاقتفرساترین شیفتهای کاری به انجام رساندند، بلکه فراتر از آن، به انسانیترین شکل ممکن وظایف انسانی و همبستگی خود را به نمایش گذاردند و حتی جان خود را بهخطر انداختند. آنها با فداکاری چشمگیر و ستودنی، به معالجه و مداوای مجروحینی شتافتند که از ترس بازداشت، از مراجعه به بیمارستانها خودداری کرده بودند. شماری از پزشکان از طریق شبکههای اجتماعی آمادگی خود را برای مداوای بیچشمداشت زخمیها در منازل و مراکز غیردرمانی اعلام کردند. آنها خود را به خطر انداختند تا خطر بازداشت مجروحین را کمتر کنند.
پرستاران بانک ملی تهران، معترضان زخمی کرج را به اماکن امنی در پشت بیمارستان منتقل کردند و به آنها خدمات درمانی ارائه دادند. در تاریخ ۲۱ دیماه، ۱۱ پرستار در حین ارائه خدمات پزشکی به مجروحین بازداشت شده و خبری از آنها در دسترس نیست. خانوادههای این پرستاران نیز تحت فشار قرار گرفته و تهدید شدهاند تا از تماس با رسانهها خودداری کنند.
کانال پزشکان و پرستاران داوطلب کردستان، در کانال تلگرامی خود، آمار و اطلاعات ۱۰ تن از کشتهشدگان کادر درمان در تهران، مشهد، قزوین، کرمانشاه و کرج را منتشر کرده است.
شورای هماهنگی اعتراضات پرستاران در اطلاعیهای تحت عنوان «ثبت سند جنایت در مراکز درمانی»، از دیماه ۱۴۰۴ بهعنوان سندی از جنایت سازمانیافته علیه مردم و کادر درمان نام برده و به نمونههایی از اعمال خشونت علیه کادر درمان، نقض و شکسته شدن استانداردهای حرفهای و انسانی حوزه درمان اشاره کرده است؛ اقداماتی که محیطهای درمانی را به صحنههای جنگ و قتلعام تبدیل کرده است. در این اطلاعیه همچنین خواستار آزادی فوری کادر درمان و محاکمه آمران و عاملان این جنایات شده و بر همبستگی با مردم و دادخواهی تأکید شده است.
بی جهت نیست که سرکوب و جنایت، پس از خیابان، در مراکز درمانی ادامه یافت. کادر درمان ـ این قشر زحمتکش و فداکار ـ در دیماه خونین و هولناک، نهتنها بیقید و شرط و بیمحابا وظیفه نجات جان مجروحین را بر دوش داشت، بلکه شاهد عینی و ثبتکننده جنایاتی شد که جمهوری اسلامی میکوشید از انظار پنهان کند.
نظرات شما