بیستمین کنفرانس سازمان فدائیان (اقلیت) روزهای ۲۷ تا ۳۰ شهریور ۱۴۰۴ (۱۸ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵) برگزار شد. کنفرانس عالیترین ارگان سازمان فدائیان (اقلیت) است و از حقوق و اختیارات کنگره برخوردار است. کنفرانسها دوسالانه هستند و خطمشی سیاسی، تاکتیکها، و وظایف تشکیلاتی سازمان را در دوره دو سال پیشرو تعیین و رهبری جدید(کمیته اجرایی) سازمان را انتخاب میکنند.
بیستمین کنفرانس سازمان با یک دقیقه سکوت به یاد جانفشاندگان سازمان و همه جانفشاندگان راه آزادی و سوسیالیسم آغاز شد و با خوشامدگویی به حاضران، معرفی رفقایی که برای نخستین بار در کنفرانس شرکت داشتند، مهمانانی که قرار بود روز سوم کنفرانس به جمع بپیوندند و توضیح روال کار کنفرانس از سوی یکی از رفقای کمیته اجرایی ادامه یافت. در پی آن آئیننامه کنفرانس تصویب و یک هیاترئیسه سه نفره انتخاب شد.
کنفرانس بیستم آنگاه وارد بحث و بررسی گزارش تشکیلاتی شد. لازم به یادآوری است که اسناد کنفرانس شامل گزارش تشکیلاتی و قطعنامههای کمیته اجرایی به روال معمول هر دوره، سه ماه پیش از برگزاری کنفرانس بیستم برای بحث و بررسی در اختیار تشکیلات قرار گرفته بود. قطعنامه و مباحثی نیز از سوی رفقای تشکیلات در بولتن بحث درونی سازمان ارائه شده بود.
در بحث گزارش تشکیلاتی، یکی از رفقای کمیته اجرایی سابق توضیح مختصری درباره گزارش عملکرد دو ساله تشکیلات شامل کمیتههای مختلف تشکیلات و کمیته اجرایی داد. سپس پرسش و پاسخ و بحث حول گزارش آغاز شد. پس از پرسش و پاسخ چهار دور بحث صورت گرفت و رفقا با توجه به شرایط جنبش و عملکرد دو ساله سازمان، پیشنهاداتی برای بهبود فعالیت سازمان ارائه دادند. آنگاه کلیت گزارش به رأی گذاشته شد و با اکثریت قریب به اتفاق آراء به تصویب رسید.
در پی تصویب گزارش تشکیلاتی، بحث سازماندهی تشکیلات در دو سال آینده آغاز شد. رفقای شرکتکننده پیشنهاداتی برای فعالیت و نیز درباره تعداد اعضای کمیه اجرایی دو سال آینده ارائه دادند. آخرین موضوع بخش تشکیلاتی کنفرانس، اتنخاب کمیته اجرایی جدید برای دو سال آینده بود. کنفرانس ۹ تن از رفقا را به عنوان رهبری جدید سازمان برگزید.
روز سوم، بخش سیاسی کنفرانس با شرکت رفقای میهمان آغاز شد. در این بخش رفقای هوادار و نزدیک به سازمان شرکت کردند. در این بخش قطعنامههای کمیته اجرایی شامل قطعنامه سیاسی، جنبش کارگری و جنبش زنان مورد بحث و بررسی قرار گرفتند. رفقای میهمان نیز در رأیگیری بر سر قطعنامهها شرکت داشتند .
قطعنامه «چشمانداز تحول اوضاع سیاسی، وظایف و تاکتیکهای ما» با بررسی بحرانهای چندجانبه سرمایهداری جهانی، به پیامدهای اقتصادی و سیاسی آن میپردازد. این بحرانها شامل برهم خوردن توازن قدرت میان امپریالیستها، شکست جهانیسازی و سیاستهای نئولیبرالی، گسترش جنگها و تحمیل ریاضت اقتصادی است که به تضعیف سطح معیشت و حقوق تودهها و قدرتگیری نئوفاشیستها در برخی کشورها انجامیده است. قطعنامه سپس اوضاع خاورمیانه را بررسی میکند؛ منطقهای بحرانی که صحنه کشمکش قدرتهای امپریالیست و منطقهای است. نزاع جمهوری اسلامی و اسرائیل برای هژمونی، درگیریهای نظامی و جنگها بخشی از این بحراناند. در ادامه، شرایط ایران با تمرکز بر جنگ ۱۲ روزه و پیامدهای داخلی و منطقهای آن تحلیل میشود. این بحرانها به وخامت وضع معیشتی کارگران و زحمتکشان انجامیده و نشانگر تقابل نظام سرمایهداری بحرانزده و جمهوری اسلامی فاسد و سرکوبگر با تودههای تحت ستم است. قطعنامه نقش تعیینکننده طبقه کارگر را در تحولات انقلابی ایران برجسته کرده و تاکتیکهایی چون اعتصابات سیاسی، گسترش کمیتههای کارخانه و هستههای کمونیستی، همکاری با نیروهای انقلابی برای استقرار دولت شورایی و افشای جریانهای رفرمیست و ضدانقلابی را پیشنهاد میکند.
ابتدا یکی از رفقای کمیته اجرایی درباره قطعنامه سیاسی توضیحاتی داد. بعد پرسش و پاسخ و سپس بحث بر سر قطعنامه آغاز شد. رفقایی نیز پیشنهاداتی برای افزودن به قطعنامه ارائه دادند و قرار شد کیمته اجرایی منتخب قطعنامه را که سه ماه پیش از کنفرانس نوشته و از این رو برخی رویدادهای مهم در آن قید نشده بود را بهروز کند.
پس از چند دور بحث، قطعنامه به رای گذاشته شد و کلیت آن با اکثریت قریب به اتفاق آراء به تصویب رسید.
«قطعنامه درمورد جنبش طبقه کارگر»، ضمن اشاره به بحرانهای همهجانبه سیاسی و اقتصادی در ایران به تبعات این بحرانها بر زندگی، معیشت و مبارزه تودههای کارگر، به مبارزات این طبقه در دو سال گذشته و در فاصله بین دو کنفرانس سازمان پرداخته و از جمله آمده است که جنبش طبقه کارگر نه فقط به لحاظ افزایش اعتصابات و اعتراضات کارگری رشد داشته، بلکه در برخی زمینههای دیگر نیز آشکارا گامهایی به جلو برداشته است. بررسی این مبارزات در عین حال بیانگر این واقعیت است که برخی اعتراضات از چارچوب موضعگیریها و طرح شعارهای صرفاً صنفی فراتر رفته است. برغم این پیشرفتها و دستاوردها، قطعنامه به این واقعیت اشاره میکند که مبارزات طبقه کارگر به طور عمده در چارچوب صنفی و اقتصادی باقی مانده و هنوز جنبش طبقه کارگر به مرحله یک جنبش سیاسی سازمانیافته و سراسری ارتقاء نیافته است. قطعنامه در پایان بر ایجاد و تکثیر کمیتههای مخفی کارخانه، کمیتههای اعتصاب و کمیتههای هماهنگکننده برای هموار کردن اعتصابات سراسری تأکید میکند.
قطعنامه درباره جنبش کارگری به همین روال به کنفرانس ارائه و مورد بحث و بررسی قرار گرفت و پیشنهادات رفقا برای افزودن به قطعنامه جمعآوری شد. این قطعنامه با اکثریت قریب به اتفاق آراء به تصویب رسید.
آنگاه نوبت به قطعنامه زنان رسید. قطعنامه درباره مساله زنان با عنوان «ضرورت پیوند با جنبشهای اجتماعی و طبقاتی، ضامن پیروزی جنبش زنان» ضمن تأکید بر ستم و تبعیض جنسیتی که در پیوندی جداییناپذیر با مناسبات طبقاتی و نظام سرمایهداری قرار دارد، رهایی واقعی زنان را تنها به داشتن افقی سوسیالیستی منوط میکند؛ افقی که مبارزه را از سطح واکنشهای شجاعانه اما فردی و ناپایدار، به نبردی آگاهانه، مستمر و سراسری و در پیوند با جنبشهای اجتماعی و جنبش طبقاتی کارگران بسط خواهد داد.
پس از دو دور بحث قطعنامه به رای گذاشته شد و با اکثریت مطلق آراء تصویب شد.
در لابلای مباحث، چند پیام رفقای سازمان که از داخل به کنفرانس رسیده بود قرائت شد و مورد استقبال گرم رفقای شرکتکننده قرار گرفت.
آخرین نیمروز کنفرانس ، به قطعنامه و پیشنهادات رفقای تشکیلات و پیامهای کنفرانس اختصاص داشت. قطعنامه ارائه شده توسط یکی از رفقا درباره تغییر بندی از برنامه عمل سازمان مربوط به مرخصی زایمان زنان(*) در این بخش مورد بحث و بررسی قرار گرفت و با اکثریت مطلق آراء رد شد.
کنفرانس بیستم سازمان پس از چهار روز کار فشرده در نهایت، با سرود انترناسیونال و در میان شور و هیجان رفقای شرکتکننده به پایان رسید.
قطعنامههای مصوب کنفرانس، قطعنامه پیشنهادی یکی از رفقای سازمان درباره مرخصی بارداری، و پیامهای رسیده به سازمان شامل پیامهای رفقای فعال سازمان در داخل کشور و پیام رفقای هسته اقلیت را در همین شماره نشریه کار میخوانید.
*قطنامه پیشنهادی در مورد تغییر بند برنامه که رای نیاورد
پیشنهاد تغییر بند برنامه
نظر بهضرورت انطباق بند زیر در برنامه با شرایط روز، پیشنهاد میشود، این بند تغییر یابد:
برنامه عمل سازمان فدائیان (اقلیت): اقدامات فوری حکومت شورائی برای تأمین و تضمین آزادیهای سیاسی و حقوق دمکراتیک و مدنی مردم
…
لغو تبعیض بر پایه جنسیت
…
مرخصی زنان باردار یک ماه قبل و شش ماه بعد از زایمان بدون کسر حقوق، با برخورداری از امکانات پزشکی، درمانی و داروئی رایگان.
برخورداری زنان از امکانات و تسهیلاتی نظیر شیرخوارگاهها و مهدکودکها در محل کار و زندگی. پدر و مادر یکسان میتوانند از این تسهیلات برخوردار باشند.
تغییرات پیشنهادی:
مرخصی زایمان ۱۴ هفته با دریافت حقوق کامل از سوی کارفرما، در صورت گواهی پزشکی زنان باردار میتوانند قبل از زایمان از مرخصی کامل یا ساعتی برخوردار شده و یا در صورت تمایل از ۱۴ هفته مرخصی خود استفاده کنند. برخورداری کامل و رایگان از امکانات پزشکی، درمانی و دارویی برای مادران و کودکان.
مرخصی والدین به مدت یک سال که بهطور یکسان بین پدر و مادر تقسیم میشود. کارفرما ملزم است، در این صورت بازگشت به کار پدر یا مادر را تضمین کند. دستمزد والدین در این مدت بهطور کامل پرداخت میشود.
تأمین امکانات و تسهیلاتی نظیر شیرخوارگاهها و مهدکودکها در محل کار با هزینهٔ کارفرما.
تأسیس شیرخوارگاهها و مهدکودکهای دولتی رایگان در محلات برای همهٔ کودکان.
دلایل طرح پیشنهاد تغییر:
۱- در بند مندرج در برنامه “مرخصی زایمان” از مرخصی والدین تفکیک نشده است. به نظر میرسد که کار مراقبت از فرزند تنها وظیفهٔ مادران است. درحالیکه در بسیاری از کشورها به دلیل اینکه وظیفهٔ مراقبت از کودک تنها وظیفهٔ زنان محسوب نشود، در کنار مرخصی زایمان که فقط ویژهٔ زنان است، مرخصی والدین پس از تولد فرزند، نیز در نظر گرفتهشده است. از این زاویه، این بند برنامه حتی از برنامهها و سیاستهای نظام سرمایهداری در مرحلهٔ کنونی عقبتر است.
۲- زمان مرخصی زایمان در برنامه به نسبت زمان معمول در کشورهای سرمایهداری پیشرفته طولانی است. بایستی توجه داشت که این عامل زنان را برای مدت بیشتری از بازار کار دور کرده و حتی میتواند در استخدام زنان از سوی کارفرما تأثیر منفی بگذارد. در این رابطه و در مورد مرخصی والدین در نظر گرفتن میزان حقوق پرداختی از سوی کارفرما و دولت نیز اهمیت دارد.
3- در هیچیک از کشورهای مورد مقایسه، مرخصی قبل از زایمان بهخودیخود و بدون دلایل پزشکی منظور نشده است. درحالیکه طبق برنامه سازمان، یک ماه قبل از زایمان، زنان باردار به مرخصی فرستاده میشوند.
در زیر مقایسهای در این رابطه انجامشده است.
مرخصی زایمان (Maternity Leave) – مخصوص مادران
میانگین اروپا:
حدود ۱۷ تا ۲۰ هفته (با حداقل قانونی ۱۴ هفته طبق استانداردهای ILO)
پرداخت حقوق:
در بسیاری از کشورهای اروپایی، دستکم بخشی از حقوق در طول این مدت پرداخت میشود (معمولاً ۷۰٪ تا ۱۰۰٪).
نمونهها:
فرانسه: ۱۶ هفته (۱۰۰٪ حقوق)
ایتالیا: ۲۰ هفته (۸۰٪ حقوق)
اسپانیا: ۱۶ هفته (۱۰۰٪ حقوق)
آلمان: ۱۴ هفته (۱۰۰٪ حقوق)
در این رابطه ملاحظه میشود که مرخصی زایمان در بند سازمان شامل ۲۸ هفته (۲۴ هفته بعد و ۴ هفته قبل از زایمان) میباشد، که به دلایل محدود شدن امکان استخدام و فرصتهای شغلی برای زنان، بهتر است که این زمان کاهش یابد.
مرخصی والدین (Parental Leave) – برای مادر و پدر قابلتقسیم
میانگین اروپا:
بین ۶ ماه تا ۳ سال به ازای هر فرزند، ولی میزان پرداخت دستمزد متفاوت است.
پرداختها:
در اکثر کشورها، بخشی از مدت مرخصی والدین با حقوق کامل یا نسبی همراه است.
اما بخشی نیز بدون حقوق یا با کمکهزینههای حداقلی است.
نمونهها:
سوئد: ۴۸۰ روز (۳۹۰ روز با ۸۰٪ حقوق)
نروژ: ۴۹ هفته با ۱۰۰٪ یا ۵۹ هفته با ۸۰٪
فنلاند: حدود ۲۳۰ روز (تقسیمشده بین والدین)
فرانسه: مرخصی والدین تا ۳ سال، اما بخش بزرگ آن بدون حقوق یا با کمکهزینهٔ حداقلی است.
در بند پیشنهادی، دو نکته مهم وجود دارد که برنامهٔ ما را از برنامههای فعلی جوامع پیشرفتهٔ سرمایهداری متمایز و مترقیتر میکند.
نکتهٔ اول:
پرداخت حقوق کامل. البته جزئیات آن در مورد مسئولیت پرداخت حقوق بین کارفرما و دولت را میتوان در آینده بنا بر شرایط و ضرورتهای روز تغییر داد.
نکتهٔ دوم:
مرخصی والدین بایستی بین پدر و مادر بهطور یکسان تقسیم شود. مسلماً زنان طبق بند پیشنهادی علاوه بر مرخصی والدین از مرخصی زایمان نیز برخوردار خواهند بود. تقسیم یکسان دوران مرخصی والدین، گامی خواهد بود در مسیر حذف مناسبات پدر- مردسالاری و تبعیضآمیز جنسیتی در عرصههای فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی، بهویژه در احتساب سنوات و مستمری بازنشستگی و ایجاد فرصتهای شغلی برابر به لحاظ جنسیتی.
افسانه پویش
نظرات شما