رفقای گرامی،
برگزاری کنفرانس سازمان شما را تبریک میگوییم. این کنفرانس در شرایطی برگزار میشود که سرمایهداری جهانی همچنان تهاجمی همهجانبه علیه دستاوردهای طبقهٔ کارگررا پیش میبرد. پس از پایان جنگ سرد و سلطهٔ جهان تکقطبی به رهبری امپریالیسم آمریکا، اکنون سرمایهداری جهانی در مرحلهٔ گذار به نظام امپریالیستی چندقطبی قرار دارد. بحرانهای ادواری و ساختاری همچنان این نظام را فرا گرفته و کارگزاران سرمایه میکوشند با توسل به میلیتاریسم، جنگافروزی و حمله به سطح معیشت کارگران، بار سنگین بحرانها را بر دوش طبقهٔ کارگر و فرودستان جامعه بیفکنند.
همسو با این وضعیت، ساختارهای سیاسی و دموکراسیهای لیبرالی از درون دچار شکاف شده و بهسبب عملکرد احزاب حاکم، با بیاعتمادی گستردهٔ جامعه روبهرو گشتهاند. در فقدان بدیلهای سوسیالیستی و پیشرو در سطح جهانی، گرایشهای راست نئوفاشیستی در بسیاری از کشورها رو به رشد است. با این همه، مبارزات اجتماعی نیز در سراسر جهان ادامه دارد؛ از جمله اعتراضات علیه نسلکشی مردم فلسطین بهدست اسرائیل که نمونهای بارز از این مقاومت است.
شرایط دهشتناکی که سرمایهداری بر بشریت تحمیل کرده است، بیش از هر زمان دیگری ضرورت بازگشت سوسیالیسم را در عرصههای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی نشان میدهد. پیششرط این امر، تلاش پیگیر نیروهای جنبش کمونیستی- کارگری، گسترش مبارزهٔ طبقاتی و به چالش گرفتن سرمایه در سطوح مختلف است. نخستین گام در این راستا، همگرایی نیروهای چپ و کمونیست است تا با نقد تجربههای شکستخوردهٔ گذشته ـ که موجب افول سوسیالیسم در عرصهٔ جهانی شد ـ بتوانند زمینهساز برآمد دوبارهٔ جنبش سوسیالیستی در صحنهٔ سیاسی شوند.
رفقا،
در شرایط حساس کنونی، جامعهٔ ایران در تبوتاب تحولات ژرفی قرار دارد. دستکم از خیزشهای پیوستهٔ سالهای ۹۶ و ۹۸ و سپس جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی»، جمهوری اسلامی هدف مبارزهٔ کارگران، زحمتکشان، سرکوبشدگان و جنبشهای اجتماعی بوده و جامعهٔ ما در مسیر دگرگونیهای بنیادین قرار گرفته است.
بحران اقتصادی عمیق، سقوط سطح معیشت اکثریت مردم، ناتوانی در تأمین نیازهای اولیهٔ زندگی مانند آب و برق، بحرانهای زیستمحیطی، شکست استراتژیهای منطقهای رژیم، و نیز تنشهای مداوم با دولتهای غربی بر سر انرژی هستهای، همگی دامنهٔ بحران سیاسی و اقتصادی جمهوری اسلامی را گسترش دادهاند.
در چنین شرایطی، اپوزیسیون راست فاشیستی سلطنتطلب و همپیمانان آن میکوشند اعتراضات مردمی را مصادره کنند. آنان با تکیه بر دولتهای امپریالیستی، سرمایه و رسانه، دامنزدن به خرافات «ایرانشهری»، وعدههای فریبنده و جلب همکاری نیروهای سرکوبگر رژیم، در پی تحمیل سلطهٔ خود بر جنبشهای اعتراضیاند. همچنین طیف گستردهای از جمهوریخواهان و اپوزیسیونهای وابسته به درون و بیرون رژیم میکوشند با شعارهای توخالی همچون رفراندوم، مجلس مؤسسان و جلب تکنوکراسی و نظامیان رژیم، بر فضای سیاسی مسلط شوند و مسیر آینده جامعه را تعیین کنند.
در این وضعیت پرشتاب، نیروهای چپ و کمونیست و گرایشهای پیشرو جنبشهای اجتماعی ـ بهویژه جنبش طبقاتی کارگران ـ میتوانند و باید با همگراییهای چندجانبه، زمینهٔ سازمانیابی و شبکهسازی در این جنبشها را فراهم کنند. تنها از رهگذر بسیج کارگران، زحمتکشان و عموم سرکوبشدگان حول شعارهای محوری نظیر «کار، رفاه و آزادی» و طرح یک بدیل کارگری و شورایی است که میتوان آیندهای متفاوت و رهایی ساز را رقم زد.
با آرزوی بهترینها برای شما رفقای گرامی.
سرنگون باد جمهوری اسلامی
برقرار باد جمهوری شورایی
زنده باد آزادی – زنده باد سوسیالیسم
هستهٔ اقلیت
شهریور ۱۴۰۴ / سپتامبر ۲۰۲۵
نظرات شما