با خبر شدیم که متأسفانه رفیق کارگر فدایی در روز ۱۴۰۳/۱۲/۸ در سن ۷۴ سالگی در شهر مراغه در پی یک عارضه بیماری در میان اندوه و درد فراوان درگذشت.
آنچنان که یکی از رفقای همرزمش در مراسم بدرود می گفت (او را در واقع کشتند ) همان جلادانی که آن همه درد و رنج را بر او تحمیل کرده بودند.
رفیق کارگر که از رفقای سمپات صبا بیژن زاده بود در اوائل انقلاب سال ۵۷ جزء اولین کسانی بود که به پادگان نظامی و کلانتریهای رژیم پهلوی با جمعی از رفقای دیگر یورش برد و سهم به سزایی در مبارزات آن دوره و در انقلاب داشت.
رفیق از همان اوائل انقلاب جهت تبلیغ و ترويج مارکسیسم ولنینسم و مبارزه با ارتجاع مذهبی با احداث کتابخانه ای بنام دالغا به مبارزه خود ادامه داد و بارها و بارها مورد هجوم مأمورین امنيتی و کميته های ضد خلقی واقع شد، بازداشت شد و تحت شدیدترین شکنجههای قرون وسطایی قرار گرفت. رفیق بهزاد اما هیچوقت دست از مبارزه بر نداشت و همیشه به عنوان یک کارگر آگاه و پیشرو در اعتصابات کارگران نساجی و رهبری آن، نقش و مشارکت فعال داشت. رفیق بهزاد گرچه ضربات زیادی را ازاین جهت متحمل شد اما پیگیر و استوار به مبارزه ادامه داد.
رفیق کارگر در انشعاب بزرگ سازمان با پشت نمودن به اپورتونیسم اکثريت و حزب توده، در کنار رفقای اقليت سازمان قرار گرفت و تا آخرین لحظههای زندگی، با تمامی امکاناتش از خط مشی سازمان فدائیان(اقليت ) دفاع نمود.
آرمان های سوسیالیستی و آزادیخواهانه اش گرامی و ستاره یادش تابان باد!
نظرات شما