براساس آمارهای منتشره تاکنون بیش از ۵۷ هزار فلسطینی در غزه جان خود را از دست دادهاند که از این تعداد بیش از ۱۷ هزار کودک و بیش از ۹ هزار تن زن هستند. هزاران نفر نیز در اثر بمبارانهای وحشیانه و بیوقفه ارتش اسرائیل همچنان در زیر آوار مدفون هستند که تعداد آنها مشخص نیست. بسیاری از قربانیان این جنگ جنایتکارانه علیه مردم فلسطین به دلیل شرایط بحرانی و محدودیتها هنوز شناسایی نشدهاند.
در همین مدت در کرانه باختری نیز حدود ۱۰۰۰ فلسطینی توسط شهرکنشینان صهیونیست و نظامیان اسرائیلی کشته شدهاند. تعداد زخمیها نیز چندین برابر است. بسیاری از زخمیها، دچار قطع عضو شده و زخمهای جنگ را تا زمانی که زنده هستند با خود خواهند داشت. تعداد بیشمار دیگری از زخمیها و یا بیماران به دلیل نبود امکانات دارویی و درمانی جان خود را از دست دادند. همچنین حداقل ۶۶ کودک فلسطینی به دلیل سوءتغذیه شدید، کمبود آب آشامیدنی سالم و نبود داروهای ضروری جان خود را از دست دادهاند. براساس گزارش سازمان جهانی بهداشت و یونیسف ۷۱ هزار کودک زیر ۵ سال در غزه دچار سوءتغذیه حاد هستند که از این تعداد بیش از ۱۴ هزار کودک در وضعیت بحرانی قرار دارند.
از طرف اسرائیل نیز در جریان حمله حماس به اسرائیل در ۷ اکتبر، حدود ۱۲۰۰ نفر که حدود ۸۷۰ تن غیرنظامی بودند، کشته شدند. از ۲۵۰ گروگان اسرائیلی نیز حدود ۱۷۰ نفر غیرنظامی بودند. همچنین از ۷ اکتبر تاکنون حداقل ۸۹۱ سرباز اسرائیل در حوادث گوناگون کشته شدهاند. از این تعداد ۵۱۲ تن در سال ۲۰۲۳ (۳۲۹ نفر در جریان حمله حماس در ۷ اکتبر) و ۲۹۵ نفر از سال ۲۰۲۴ تاکنون در عملیاتهای نظامی کشته شدند که بالاترین تلفات ارتش اسرائیل از زمان جنگ “یوم کیپور” در سال ۱۹۷۳ است.
روزانه اخبار دردآوری از کشتار گسترده مردم ستمدیده فلسطین در میان سکوت عملی جهان سرمایه و ثروت منتشر میشود. تنها در روز جمعه ۱۳ تیر براساس اعلام مقامات بهداشتی غزه، ۱۳۸ فلسطینی جان خود را در حملات ارتش اسرائیل از دست دادند. از جمله در جریان حمله به دو چادر محل اسکان آوارگان در جنوب خانیونس. یکی از کارکنان صلیب سرخ جهانی در بیمارستان صحرایی این سازمان در رفح جزو کشتهشدگان این روز بود.
در روز پنجشنبه ۱۲ تیر نیز ۹۴ فلسطینی غیرنظامی کشته شدند. در یکی از این حملات به اردوگاه آوارگان در جنوب غزه ۱۳ نفر از اعضای یک خانواده از جمله شش کودک کشته شدند. همچنین تعداد زیادی از فلسطینیان روزانه در تلاش برای بدست آوردن آذوقهای آنهم بسیار ناچیز، جان خود را از دست میهند. در همین روز ۴۰ فلسطینی در هنگام انتظار برای دریافت کمکهای غذایی و ۵ نفر در مسیرهای منتهی به مراکز توزیع غذا که نام بیمسمای “بنیاد بشردوستانه غزه” (GHF) را برخود نهاده، جان خود را از دست دادند.
روز چهارشنبه نیز ۱۱۲ فلسطینی توسط نظامیان صهیونیست کشته شدند، از جمله ۴۰ نفر در شهر غزه و ۲۴ نفر در صف دریافت کمکهای غذایی. روز سه شنبه ۱۰ تیر نیز ۱۳۹ فلسطینی جان خود را از دست دادند از جمله مدیر بیمارستان اندونزیایی غزه ماروان السلطان به همراه همسر و ۵ فرزندشان. از زمان آغاز به کار مراکز توزیع غذا تحت نظر نظامیان اسرائیلی و مزدوران آمریکایی، حداقل ۵۰۰ فلسطینی در انتظار دریافت کمکهای غذایی در این مراکز جان خود را از دست دادهاند.
یک پیمانکار امنیتی در مراکز “بنیاد بشردوستانه غزه” که به دلیل شرایط وحشتناک این مراکز به کار خود پایان داد، شهادت داده است که بارها شاهد تیراندازی با سلاحهای خودکار به سمت فلسطینیهای گرسنهای که هیچ تهدیدی نبودند، بوده است. وی گفت: “در یک مورد یک نگهبان از برج مراقبت با تیربار به سمت گروهی از زنان، کودکان و سالمندان که به آرامی از محل دور میشدند، شلیک کرد”.
در نتیجه این جنگ، نوار غزه تقریباً بهطور کامل ویران گردید و جمعیت ۲.۳ میلیون نفری آن بارها آواره شدند. این جنگ ویرانگر که در واقع باید به آن نام “قتلعام فلسطینیان” را داد، افکار عمومی مردم جهان را به شدت تحتتاثیر قرار داد. اعتراضات متعددی در دانشگاههای کشورهای بزرگ سرمایهداری با خواست پایان دادن به کشتار فلسطینیان و آزادی مردم فلسطین برگزار گردید. با ادامه کشتار فلسطینیان توسط ارتش صهیونیستی اسرائیل، حمایت از مردم فلسطین در سراسر جهان فزونی یافت. در شهر لاهه هلند دو تظاهرات بزرگ ۱۰۰ هزار نفره و ۱۵۰ هزار نفری برگزار شد که بعد از تظاهرات ۲۹ اکتبر ۱۹۸۳ که حدود ۵۵۰ هزار نفر در اعتراض به برنامه ناتو برای استقرار موشکهای کروز هستهای در اروپا دست به تظاهرات زدند، بیسابقه بود. در لندن ۳۰۰ هزار نفر در حمایت از مردم فلسطین دست به تظاهرات زدند. در دیگر شهرهای بزرگ اروپا همچون پاریس و برلین نیز تظاهرات متعدد و بزرگی علیه جنگ غزه برگزار گردید.
حمایتها از مردم فلسطین توسط افکار عمومی، دولتمردان این کشورها را مجبور به واکنش کرد. اتحادیه اروپا علاوه بر تحریم تعدادی از شهرکنشینان، اسرائیل را تهدید به بازنگری در توافق تجاری کرد. همچنین در سال ۲۰۲۴ چهار دولت اروپایی (اسپانیا – ایرلند – نروژ و اسلوونی) کشور و دولت مستقل فلسطین را به رسمیت شناختند. فشار برکابینه نتانیاهو در داخل اسرائیل نیز برای پایان دادن به جنگ مدام افزایش یافت. بویژه از سوی خانوادههای گروگانهای اسرائیلی که خواستار پایان جنگ و آزادی گروگانها بودند.
اولین آتش بس که نتیجهی فشارهای گوناگون بر دولت اسرائیل بود، در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۳ برقرار شد که تنها یک هفته ادامه یافت. دومین آتشبس براساس طرحی بود که “جوبایدن” با همکاری برخی از دولتهای عربی منطقه در ماه می ۲۰۲۴ ارائه داده بود. این پیشنهاد آتشبس پس از مذاکرات طولانی که با بهانهجوییهای متعدد دولت اسرائیل و بازیخوردنهای حماس همراه بود، بالاخره از ۱۹ ژانویه ۲۰۲۵ با حضور نماینده ترامپ در مذاکرات به اجرا درآمد (یک روز پیش از تحلیف ترامپ بهعنوان رئیسجمهور). این بار هم توافق آتشبس که قرار بود به پایان جنگ منجر گردد، با بهانههای گوناگون از سوی دولت اسرائیل به بنبست رسید و از ۱۸ مارس دولت فاشیست اسرائیل حملات خود را به غزه از سر گرفت.
بعد از آغاز حملات مجدد، اسرائیل با افزایش فشار بر مردم غزه از طریق گرسنگی دادن و کمبود آب آشامیدنی و دارو، و انجام بمبارانهای کور تلاش کرد تا به خواست خود که حداقل بیرون راندن حماس از غزه است (و حداکثر آن کنترل دائمی غزه) دست یابد. یکی از این اقدامات جنایتکارانه و کثیف، ایجاد و کنترل مراکز توزیع کمکهای غذایی است که جدا از کشتار مردم در این مراکز، بدنبال تحقیر این مردم بزرگ و ستمدیده است. اسرائیل تلاش کرد در این مدت با کمبود مواد غذایی و دیگر نیازهای ضروری در غزه، اتحاد مردم غزه را از بین ببرد. صحنههایی که مردم با یکدیگر برای بدست آوردن مواد غذایی درگیر میشوند بسیار دردآور است، صحنههایی که بسیاری با وجود به خطر انداختن زندگی خود برای کیسهای آرد با دست خالی به سوی خانواده خود برمیگردند، بسیار سوزناک است. تلاش برای ایجاد گروههای مزدور از درون فلسطینیان و اختلافافکنی بین طایفههای ساکن غزه از دیگر شگردهای دولت اسرائیل در این مدت بوده است.
پیش از جنگ روزانه ۵۰۰ کامیون کمکهای غذایی، دارو، تجهیزات پزشکی و غذای کودک وارد غزه میشد. هم اکنون از سوی چهار مرکز توزیع تحت کنترل ارتش اسرائیل روانه به طور متوسط تنها ۲۸ کامیون وارد غزه میشود. براساس تخمین “آنروا” وابسته به سازمان ملل متحد، برای شروع مقابله با بحران انسانی، روزانه به ورود ۶۰۰ کامیون به نوار غزه نیاز است. آیتور زابالگوگیزکوا، هماهنگکننده اورژانس پزشکان بدون مرزدر غزه که روز ۵ شنبه در اثر آتش سربازان اسرائیلی در مراکز توزیع غذا یکی از همکاران سابق خود را از دست داد، در این رابطه گفت: “گرسنگی سیستماتیک و عمدی فلسطینیها برای بیش از ۱۰۰ روز، مردم غزه را به یک نقطه خطرناک رسانده است. این قتل عام باید همین حالا متوقف شود”.
در آخرین تلاش برای برقراری آتشبس و مذاکره برای پایان دادن به تجاوز اسرائیل به غزه، ترامپ روز سهشنبه ۱۰ تیر در شبکه اجتماعی متعلق به خود از پذیرش طرح آتشبس ۶۰ روزه توسط دولت اسرائیل خبر داد و نوشت: “امیدوارم حماس این توافق را بپذیرد، زیرا این بهترین گزینه ممکن است و بهتر از این نخواهد شد. فقط بدتر خواهد شد”. ترامپ ساعاتی پیش از این در همین شبکه اجتماعی در رابطه با تحتفشار قراردادن دولت اسرائیل برای پذیرش آتشبس نوشته بود: “برابر نتانیاهو موضعی سختگیرانه خواهد داشت”.
یک روز بعد نیز نتانیاهو از پذیرش پیشنهاد آتشبس در غزه خبر داد و گفت “اسرائیل منتظر پاسخ حماس است”. براساس اخبار منتشره آتشبس ۶۰ روزه شامل عقبنشینی ارتش اسرائیل به مواضع چهار ماه پیش که به معنای ادامه حضور ارتش اسرائیل در گذرگاه فیلادلفیا (محور صلاحالدین) است (مسیری به طول ۱۴ کیلومتر که غزه را به مصر متصل میکند)، توزیع کمکهای بشردوستانه از سوی سازمان ملل، مذاکره برای پایان دادن به جنگ، آزادی ۱۰ گروگان زنده به همراه اجساد ۱۸ گروگان کشته شده در برابر آزادی تعدادی از زندانیان فلسطینی در ۵ مرحله میباشد. همچنین میانجیگران (دولتهای مصر و قطر) به همراه دولت آمریکا تضمینهایی برای انجام مذاکرات برای پایان دادن به جنگ حتا در صورت پایان یافتن ۶۰ روز آتشبس دادهاند.
گروه حماس ابتدا مطرح کرد که طرح پیشنهادی را با دیگر گروههای فلسطینی به اشتراک میگذارد و بالاخره روز شنبه خبرگزاری تسنیم وابسته به سپاه پاسداران نوشت: ” جنبش حماس اعلام کرد رایزنیهای داخلی در داخل جنبش و با گروههای فلسطینی درباره پیشنهاد اخیر میانجیگران برای توقف تجاوزات به مردم ما در غزه را تکمیل کردیم. پاسخی که مثبت است، ما برای ورود فوری به مذاکرات درباره سازوکار اجرای این چارچوب آماده هستیم”.
براساس اخبار پیشنهادی حماس در پاسخ به طرح پیشنهادی ۳ اصلاحیه به آن افزود که دولت اسرائیل آنها را غیرقابل قبول خواند اما با این وجود اعلام کرد هیات مذاکره کننده خود را به قطر خواهد فرستاد. برای نمونه یکی از این اصلاحات عقبنشینی ارتش اسرائیل به محدودهی پیش از شکست آتشبس قبلی در همان ابتدای آتشبس است. این موضوع البته در طرح پیشنهادی آمده است اما طی مراحلی.
یک موضوع دیگر پایان جنگ یا به عبارتی برقراری آتشبس دائمی است که در این رابطه موضع دولت اسرائیل ابهام دارد. یک روزنامه نگار اسرائیلی به نقل از یکی از مقامات دولت اسرائیل نوشت: ” اسرائیل آمادگی دارد برخی مواضع خود را برای دستیابی به توافق در زمینه آزادی گروگانها و آتشبس تعدیل کند. با این حال، اسرائیل نمیخواهد هیچ تعهد قبلی در این خصوص بدهد که آتشبس به پایان جنگ منتهی شود”.
گروه “جهاد اسلامی” نیز که بیشترین نزدیکی را با جمهوری اسلامی دارد، در بیانیه خود به طور مشروط آتشبس پیشنهادی را پذیرفته و نوشته است: “برای اطمینان از ادامه حملات اسرائیل پس از ۶۰ روز تضمینهای اضافی میخواهد”.
بهطور واقعی، دو مانع اصلی برای برقراری آتشبس دائمی سرنوشت حماس و چگونگی اداره غزه پس از جنگ است. دولت اسرائیل خواستار حذف کامل حماس و اخراج تمامی رهبران این گروه از غزه و اداره غزه (حداقل از نظر امنیتی) توسط دولت اسرائیل است. از سوی دیگر حماس در اندیشه ادامه حضور خود در غزه و اداره غزه توسط “فلسطینیان” است (و نه لزوماً با حضور حماس). این دو موضوع، مانع اصلی در جریان آتشبس پیشین نیز بودند. اما نقش دولت آمریکا در این میان بسیار مهم است. دولت آمریکا بهرهبری ترامپ خواستار پایان یافتن جنگ غزه است. دولت آمریکا منافع اقتصادی بسیار گستردهای در کشورهای عربی خاورمیانه دارد و ادامه تنش در غزه را برخلاف سیاستها و منافع خود میداند. گسترش پیمان “ابراهیم” یکی از این سیاستهاست که با هدف تسلط امپریالیسم آمریکا بر منطقه خاورمیانه (در رقابت با قدرتهای امپریالیستی دیگر) طراحی شده که لازمهی آن در اولین قدم پایان یافتن جنگ غزه میباشد. به همین دلیل است که ترامپ در شبکه اجتماعی خود از برخورد سختگیرانه با نتانیاهو مینویسد.
کشتار مردم فلسطین در غزه و کرانه باختری باید به فوریت خاتمه یابد. تشکیل دولت مستقل فلسطینی تنها راه حل واقعی پایان یافتن این منازعات است که هم اکنون نیز طولانیترین نزاع در تاریخ است. این حق بدیهی مردم فلسطین است که خود سرنوشت خویش را تعیین کنند. افکار عمومی جهان نیز از این حق بدیهی مردم فلسطین حمایت میکند و این را میتوان حتا در مواضع دولتهای سرمایهداری غربی دید. هم اکنون بیش از ۱۴۰ کشور جهان دولت مستقل فلسطینی را به رسمیت شناختهاند از جمله تعدادی از کشورهای اروپایی. دیگر دولتهای اروپایی نیز که تاکنون دولت مستقل فلسطینی را به رسمیت نشناختهاند بر این نظر هستند که تنها راه حل واقعی پایان دادن به منازعه در فلسطین تشکیل دولت مستقل فلسطینی در کنار دولت اسرائیل است. با دفاع از حق مردم فلسطین برای ایجاد دولت مستقل خود و پایان دادن فوری به هرگونه تجاوز به سرزمینهایی که فلسطینیان ساکن آن هستند، باید در کنار مردم ستمدیده فلسطین ایستاد و به نسلکشی فلسطینیان توسط رژیم صهیونیستی اسرائیل پایان داد.
نظرات شما