مراکز صنعتی و تولیدی در سراسر کشور، چندین سال است که با بحران و رکود روبرو هستند. تعطیل و توقف کارخانهها، صدها هزار کارگر را به خیابان پرتاب کرده است. سرمایهداران و دولت حامی آنها، مدتهاست
فشارهای اقتصادی و سیاسی طاقتفرسا بر دوش طبقه کارگر در حال افزایش است. تعطیل و توقف پی در پی کارخانهها و مؤسسات تولیدی، ادامه اخراجها و بیکارسازیها، عدم تضمین شغلی و در کنار اینها محدودیتها
تعویق در پرداخت حقوق و مزایای کارگران دارد به یک پدیده رایج و عمومی تبدیل میشود. دغدغه از دست دادن کار و بلاتکلیفی، همچون کابوس، جسم و جان کارگران را شب و روز آزار میدهد. سرمایهداران و
بحران همه ارکان نظام جمهوری اسلامی را فرا گرفته است. بحران سیاسی به یک واقعیت غیر قابل انکار تبدیل شده است. دامنه اعتراض و مبارزه مردم پیوسته گسترش مییابد. توده مردم دیگر نمیخواهند با وضع گذشته
در هر جامعه طبقاتی که قدرت سیاسی در دست بورژوازی باشد، قوانین، مبانی و معیارهای حقوقی این جامعه نیز بر پایه منافع طبقاتی همین طبقه که در ضمن از لحاظ اقتصادی هم بر جامعه مسلط است، تنظیم میگردد و
روند بیکارسازی کارگران همچنان در ابعاد وسیعی ادامه دارد. مسئولین و روزنامههای رژیم، هر روزه از توقف کارخانهها و تعطیلی مراکز تولیدی و صنعتی خبر میدهند. این خبرها حاکی از آن است که در همین
فشارهای ناشی از افزایش روزافزون قیمتها و رشد افسار گسیخته نرخ تورم، بر گرده مزدبگیران، از حد فزون و غیر قابل توصیف است. سیاستهای ضد کارگری جمهوری سرمایهداران اسلام پناه، روز به روز بر مشکلات
روزهای ۲۸ و ۲۹ آذر ماه ۱۳۷۵، اعتصاب، پالایشگاههای شیراز، اصفهان، تبریز و تهران را فراگرفت این اعتصاب سراسری هشداری بود به مسئولین وزارت نفت. کارگران ضمن سازماندهی این اعتصابات سراسری دو روزه،
ستم و فشاری که امروز بر طبقه کارگر ایران اعمال میشود، در نوع خود کم سابقه است. نظام سرمایهداری حاکم بر ایران کارگران را در معرض بیرحمانه ترین ستم و استثمار قرار داده است. استثمار کارگران توسط
جنبش دانشجویی و دانشجویان دانشگاه های مختلف ایران، هم اکنون شرایط حساس و سرنوشت سازی را پیش رو دارند. تحولات سه ماهه اخیر در ایران، به ویژه خیزش انقلابی جوانان، دانشجویان و توده های میلیونی مردم،
نظرات شما